Izrael to państwo które musiało walczyć o swoją egzystencję. Dzieje naródu wybranego (i innych ludów Bliskiego Wschodu) opisuje Biblia.

Osadnictwo na terenach Palestyny i Syrii rozpoczęło się w III tysiącleciu pne. Przybywaja tam Amoryci, Kanaejczycy, a w późniejszym okresie Filistyni i Fenicjanie. Hebrajczycy osiedlali się na terenach Palestyny w dwóch etapach: wędrówka Abrahama oraz wyprowadzenie narodu wybranego przez mojżesza z niewoli egipskiej.

Abraham wywodzący się z Uru w Mezopotamii, wywędrował do ziemi Kanaan w Palestynie w 1800 roku pne. Abraham miał syna Izaaka ten miał syna Jakuba a ten skolei 12 synów. Jakub zmienił imię na Izrael. Owych swunastu synów stanowiło później 12 plemion Izraela. W Palestynie zaczęło się dziać źle, więc lud wywędrował do Goszel.

Prześladowanie zaczęło się, gdy powstała nowa dynastia założona przez faraona Setiego I, który nie lubił Izraelitów ponieważ było ich w Egipcie więcej niż samych Egipcjan. Zagrażali więc spójności i bezpieczeństwu państwa. W tym czasie budowano dwa nowe miasta: Ramzes i Pition. Izraelitów zmuszano do ciężkich prac przy wykonywaniu robót. Każdego nowego chłopca, natomiast wrzucano do Nilu. Niewola egipska trwała 400 lat, gdy w roku 1250 Mojżesz wyprowadza Izraelitów z Egiptu. Wędrówka trwała 40 lat. Na krótko przed celem Mojżesz zmarł na górze Nebo. Władzę swą przekazał Jozuemu, który dokonczył dzieła poprzednika i osiedlił naród wybrany w Palestynie.

Od tej pory obok dotychczasowego wyznacznikia majątkowego jakim były stada bydła była własność ziemska. Drogą podboju walczyli od 1210 do 900 roku pne. Państwem rządzili sędziowie. Około roku 1000 pne Palestynę zaatakowali Filistyni. Najazd ten zjednoczył Hebrajczyków zagrożonych przez Filistynów. Wybrali oni na króla Saula ale nie udało mu się odnieść zwycięstwa nad wrogiem. Następcą Saula był Dawid (panował 1000 - 965 pne), który pokonał ostatecznie Filistynów. Jednak jego największym sukcesem było zjednoczenie państwa. Uczynił on Jerozolimę stolicą państwa. Podporządkował sobie również Damaszek i podbił plemię Aramejskie. Następcą Dawida był Salomon (965 - 932pne). Gdy został królem spowodował największy rozkwit państwa w historii. Utrzymywał dobre stosunki z sąsiadami, doprowadził do umocnienia pozycji państwa. Z powodu bardzo dobrego położenia ogromne zyski czerpał z tranzytu. Budował świątynie, między innymi świątynie w Jerozolimie na górze Moria. Pieniądze zyskiwał również dzięki olbrzymich podatkom, które przeznaczał na utrzymanie swojego dworu (300 żon i 700 innych kobiet).Państwo było podzielone na 12 okręgów (każdy z nich dostarczał daninę na dwór przez jeden miesiąc w roku)

Syn Salomona podniósł jeszcze podatki przez co państwo rozpadło się na dwie części: Izrael (składające się z 10 plemion) oraz Juda (ze stolica w Jerozolimie składające się z 2 plemion). Po rozpadzie byli słabi militarnie. Gdy zaatakowali ich Asyryjczycy dostali się do niewoli asyryjskiej. Gdy skolei tych zwyciężyli Persowie dostali się w niewolę perską. Perski władca Cyrus pozwolił im na zbudowanie świątyni. Potem państwo przejmowali Grecy i Rzymianie. W 70 roku ne cesarz Tytus zniszczył świątynie. Została tylko stojąca do dziś w Jerozolimie Ściana Płaczu.